Roder Journaal 24 juni 2013
artikel en foto : Roder Journaal

De Wit-Russische Nastya kan hier eindelijk kind zijn.

RODEN – Arie van der Klei van Werkgroep Tsjernobyl: ,,Onder de 19 Tsjernobyl kinderen die op dit moment in Nederland verblijven treffen we een bijzonder meisje aan, een meisje dat hier in Nederland op bijna 11 jarige leeftijd voor het eerst naar school gaat.”

,,Nastya is in september 2002 het Wit-Russische Bychov geboren. Net als andere jonge kinderen kreeg Nastya als kind de nodige vaccinaties. Helaas is daarbij iets fout gegaan. Vraag me niet naar de details, maar toen ze een jaar was kreeg ze na zo’n vaccinatie ernstige ontstekingen aan haar gewrichten. Sinds die tijd heeft ze moeite met lopen en heeft ze bij vlagen erg veel pijn.”

,,In Wit-Rusland kon Nastya niet worden behandeld, daarom heeft ze als baby een tijd in een ziekenhuis in Moskou gelegen. Dankzij de financiële hulp van een Nederlandse weldoenster slikt Nastya de laatste jaren pillen die de pijn in haar gewrichten enigszins draaglijk houden.”

,,De meeste scholen in Wit-Rusland zijn amper toegankelijk voor mindervalide kinderen. Het meubilair is spartaans en liften zijn een luxe waar niemand van gehoord heeft. Daar komt nog bij dat haar ouders bang zijn dat Nastya in het speelse geweld van haar leeftijdsgenootjes pijnlijk ten onder zal gaan. Zie hier de ingrediënten voor een eenzaambestaan van een intelligent meisje. Ondanks dat ze niet naar school gaat is ze goed bij. Dat komt omdat ze al jaren privélessen krijgt.”

,,Hier in Nederland voelt Nastya zich volkomen thuis. Samen met de andere kinderen van de groep doet ze mee aan sport, spel en excursies. Voor Nastya is er een nieuwe wereld opengegaan, maar niet alleen voor Nastya, ook haar moeder heeft hier gezien hoe goed ze zich kan handhaven. Inmiddels hebben haar ouders besloten dat Nastya in september naar de basisschool mag. Dankzij de privélessen die ze heeft genoten stroomt ze in groep vijf in. Dankzij deze aansterkvakantie is er voor Nastya en haar moeder een nieuwe wereld opengegaan.”

,,Ook voor haar toekomst gloort er hoop. Als haar ouders het kunnen betalen worden haar pijnlijke heupgewrichten op haar 16e vervangen. Met een beetje geluk kan ze dan gaan bouwen aan een normale toekomst.”

Arie van Klei